Widzę budynki upadające niczym błyskawice

Oto grupa przyjaciół z robotniczego osiedla w Birmingham właśnie weszła w dorosłość. Konieczność utrzymania się na powierzchni, codzienna walka o pieniądze i pracę, odmienne życiowe ścieżki i inne definicje sukcesu – wszystko to testuje siłę więzi łączącej piątkę trzydziestolatków. Ktoś się nieoczekiwanie wzbogacił, ktoś utknął, ktoś nie wytrzymuje presji, ktoś lawiruje na granicy prawa – porażki, rozczarowania, ambicje, uczucia, przywileje i ich brak, tworzą wybuchową mieszankę gotową rozsadzić ich relację. Ale ten z tradycji loachowski, a z ducha autorski film o utracie nadziei dotyczy także kryzysu państwa socjalnego: końca marzeń o społeczeństwie jako wspólnocie, o równym i sprawiedliwym dostępie do dachu nad głową, czy pracy. Reżyserka upomina się o młode pokolenie, przerażone brakiem perspektyw, będące w żałobie po planach na przyszłość, wściekłe, bezradne i przemęczone. 

Ten poruszający film o kryzysie mieszkaniowym w Wielkiej Brytanii z pewnością zarezonuje szeroko, bo dotyka powszechnych problemów postkapitalistycznego świata. Jednocześnie jego największą siłą pozostają bohaterowie – przyjaciele tak prawdziwi i bliscy, że pod koniec seansu ma się wrażenie, jakby było się częścią ich paczki. I wcale nie ma się ochoty ich opuszczać. 

Światowa premiera filmu, będącego ekranizacją książki Keirana Godarda, odbyła się na festiwalu w Cannes, otrzymując nagrodę publiczności – najważniejszą w swojej sekcji Directors’ Fortnight.