Tchórz

Najnowszy film Lucasa Dhonta („Dziewczyna”, „Blisko”) łączy kino wojenne z melodramatem, a za prowokacyjnym tytułem kryje się refleksja o odwadze bycia sobą, teatrze męskości i wychodzeniu z bohaterskich ról.

Pierre to farmerski syn zwerbowany i wysłany na front I wojny światowej. Nieśmiały chłopak, który chciałby wykazać się na polu bitwy, ale z trudem wydobywa z siebie głos, ulega zauroczeniu Francisem – żartownisiem i łobuzem, który przebiera się w sukienki i występuje przed wyjącą z radości żołnierską publicznością. W „Tchórzu” błoto i krew miesza się z farbą; groza z humorem, queer z testosteronem, śmierć z zabawą. Rewelacyjny montaż wybucha scenami zbiorowych uniesień i zbiorowego cierpienia, skonfrontowanymi z magią intymnych spotkań, nieśmiałych spojrzeń i chwilami beztroski. Film Dhonta wojennemu szaleństwu przywraca jednostkowy wymiar, to opowieść o ludzkich losach wciągniętych w kołowrót historii. O bitewnych scenach i ich kulisach. O ekstremalnym niebezpieczeństwie, które nieoczekiwanie pozwala na manifestację nieskrępowanej wolności. I o tym, że wojna nie ma w sobie nic z chłopaka.

Prezentowany w konkursie głównym festiwalu w Cannes „Tchórz” wyjechał z Lazurowego Wybrzeża z nagrodą dla najlepszych aktorów: Emmanuela Macchii i Valentina Campagne’a. Choć nie są profesjonalistami, stworzyli na ekranie elektryzujący duet.